Dreams made flesh

MK EN

Οι Dead Can Dance στη Θεσσαλονίκη

Μπορεί ένας φανατικός θαυμαστής για πάνω από 20 χρόνια να περιγράψει αντικειμενικά και ρεαλιστικά μια μουσική εκτέλεση ή ένα συναυλιακό γεγονός του αγαπημένου του καλλιτέχνη; Είναι ποτέ δυνατόν έστω για μια στιγμή να ξεχάσω πόσο τυχερός υπήρξα να μπορέσω επιτέλους να δω τος Dead Can Dance ζωντανά σε συναυλία; Η μουσική τους μίλησε στην ψυχή μου από την πρώτη φορά που τους άκουσα. Και δεν μπορώ παρά να απορήσω γιατί η Lisa Gerrard και ο Brendan Perry έπρεπε να διακόψουν για 16 χρόνια την κοινή τους συνεργασία, μετά το άλμπουμ Spiritchaser.

16 ολόκληρα χρόνια που όμως δε σταμάτησαν να γράφουν μουσική. Έβγαλαν σόλο άλμπουμς, συνεργάστηκαν με άλλους καλλιτέχνες και συνέθεσαν μουσική για ταινίες και ντοκιμαντέρ.

Οι Gerrard και Perry έβγαλαν το ένατο άλμπουμ τους φέτος και, μετά από μια τέτοια μακρά παύση, ήταν μάλλον λογικός κι αναμενόμενος ο τίτλος: Anastasis. Ένας τίτλος που ταιριάζει τέλεια με τη δύναμη, την ομορφιά και τον μοναδικό, μαγικό ήχο και  το όραμα των Dead Can Dance.

Στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας του το συγκρότημα βρέθηκε στην περιοχή της Μακεδονίας, πιο κοντά σε εμάς από τη γειτονική χώρα. Από τις 19 έως τις 23 Σεπτεμβρίου έδωσαν τρεις συναυλίες στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη, στις 21 Σεπτεμβρίου, σε ένα κοινό 4.000 ατόμων στο κατάμεστο Θέατρο Γης βρέθηκαν και τουλάχιστον εκατό άτομα από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και πολύ περισσότεροι από τη Βουλγαρία και τη Σερβία.

Το Θέατρο Γης είναι ένας φανταστικός χώρος με εξαιρετική ακουστική και τέλειο sound system. Σχόλια όπως «εξωπραγματικό», «άψογη παράσταση» ή «εμπειρία άνευ προηγουμένου» μπορεί να ακούγονται υπερβολικά ή υποκειμενικά, αλλά οι  Brendan Perry και Lisa Gerrard και το περιοδεύον συγκρότημά τους μόνο έτσι θα μπορούσαν να περιγραφούν. Αυτή τη βραδιά με τον άνεμο να φυσάει στη Θεσσαλονίκη έφεραν το κοινό σε έκσταση και συναισθηματική κάθαρση, παίζοντας και μόνο ένα τμήμα του εντυπωσιακού τους ρεπερτορίου. Εστίασαν στα οκτώ τραγούδια του τελευταίου τους άλμπουμ, το οποίο ο Perry περιγράφει ως σημείο συνάντησης των μουσικών ειδών της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου, της Βόρειας Αφρικής, της Τουρκίας και της Ελλάδας.

«Αγαπώ της ανατολίτικες επιρροές ως αποτέλεσμα της θέσης της περιοχής αυτής, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, το καλειδοσκοπικό μωσαϊκό από ανάμικτες κουλτούρες, και όσο περισσότερο πηγαίνεις προς τη Δύση, τόσο ανακαλύπτεις κοινωνίες μονοκαλλιέργειας» – λέει ο Perry.

Νιώσαμε το ζεστό μεσογειακό αέρα σε δύο τραγούδια του προγράμματος αυτής της περιοδείας, τα οποία δεν περιέχονται στο άλμπουμ Anastasis. Πρόκειται για τη διασκευή του αραβικού ερωτικού τραγουδιού “Lamma Bada”, και του τραγουδιού που προκάλεξε έξαψη στο κοινό, το “Ime Prezakias” («Πρέζα όταν πιείς») – που πρωτοτραγούδησε η βασίλισσα του ρεμπέτικου Ρόζα Εσκενάζυ τη δεκαετία του ’30. Είχαμε το προνόμιο να ακούσουμε αρκετά κομμάτια από το εντυπωσιακό έργο των Gerrard και Perry: Rakim, The Host of Serafim, Nierika, The Ubiquitous Mr. Lovegrove, Sanvean και Dreams Made Flesh. Οι φανατικοί θαυμαστές θα μπορούσαν πιθανώς να φτιάξουν κατάλογο με τραγούδια που δεν ακούστηκαν. Αχ, να μπορούσε μία συναυλία να κρατήσει για ατέλειωτες ώρες…

Τελικά, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίσουμε ότι δε θα περάσουν κι άλλα 16 χρόνια αναμονής για το επόμενο άλμπουμ των  Dead Can Dance. Και, ίσως, στη επόμενη περιοδεία τους θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε αυτούς τους λαμπερούς καλλιτέχνες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Nikola Ilievski